bios des orateurs

LISTES DES INTERVENANTS PAR ORDRE DE PRISE DE PAROLE

Maro Michalakakos

Elli Paxinou

Barbara Polla

Rodolphe Imhoof

Elisa Nicolopoulou

Dimitris Paleocrassas

Denys Zacharopoulos

Vincent Cespedes

Paul Ardenne

Aristide Antonas

Maria Efstathiadi

Dimitris Dimitriadis

Yiannis Houvardas


MARO MICHALAKAKOS

Maro Michalakakos est née en Grèce et a fait ses études en France (Ecole Nationale Superieure d’Arts Plastiques Paris-Cergy) et en Allemegne (Hohschule fur Bildende Kunst, Braunschweig). Son travail a été montré dans diverses expositions en Grèce, en France, en Suisse, en Allemagne et aux États-Unis. Dans son œuvre abondent figures ou thématiques invariablement mises en tension : l’homme et la femme ; l’intérieur domestique protecteur et l’intimité douloureuse ; l’amour et la soumission ; le lien et l’entrave. Tissé de réminiscences familiales, de références culturelles et de rémanences érotiques, le propos de Michalakakos exploite le principe de l’allusion figurative : pas de description, pas d’énoncé frontal et encore moins de slogans. L’univers de l’artiste, plus volontiers, se tient à des créations en lisière d’onirisme, fortes d’un calme apparent, positionnées à dessein à mi-chemin entre réalité et imaginaire.
Sélection d’expositions : Motopoétique : MAC-Lyon (FR, 2014), The King : Analix Forever (CH, 2012); I would prefer not to : Ileana Tounta CAC ?? , Monuments et Animaux, Chateau de Pierrefonds (FR…)

Μaro Michalakakos was born in Athens, where she lives and works. She studied Fine Arts in France (Ecole Nationale Superieure d’Arts Plastiques Paris-Cergy) and Germany (Hohschule fur Bildende Kunst, Braunschweig). She is showing her work in Greece, France, Swizzerland, Germany and in the USA. She… whith figures and themes that are always in a state of tension : men and women, the protective domestic interior and painful intimacy; love and submission; the bond and the shackle. Michalakako uses the principles of figurative allusion woven in family memories, cultural references and erotic images: no description, no frontal statement, and even less so, slogans. The artist’s universe is on the edge of dreams, with an apparent calm intentionally positioned midway between reality and imagination.
Selected Shows: Motopoetique, MAC-Lyon,The King: Analix Forever, I would prefer not to:Ileana Tounta CAC, Monuments et Animaux, Chateau de Pierrefonds. Compléter cf français

ELLI PAXINOU

Elli Paxinou est née en 1986 à Athènes (Grèce). Elle a étudié les Beaux Arts à l’Université des Arts Créatifs de Canterbury (Angleterre 2003-2007) et obtenu une maîtrise en théorie de l’art contemporain à l’Université Goldsmiths de Londres (2009-2010). Elle a travaillé à l’élaboration des programmes éducatifs de la Fondation DESTE d’Art Contemporain (2007-2009) et comme commissaire adjointe de la 2ème Biennale d’Athènes, «Heaven» (2009). Depuis 2010, elle travaille à la galerie Qbox, est responsable des programmes d’enseignement des arts visuels au Centre Culturel Onassis et en parallèle, elle enseigne les théories de l’Esthétique dans divers centres culturels et musées à Athènes.

Elli Paxinou was born in 1986 in Athens. She studied Fine Arts at the University for the Creative Arts in Canterbury, UK (2003-2007) and took a Masters in Contemporary Art Theory at Goldsmiths University of London (2009–2010). She has worked as a member for the educational programs of the DESTE Foundation of Contemporary Art (2007-2009) and as an assistant curator for the 2nd Athens Biennale, “Heaven” (2009). Since 2010 she has been working at Qbox gallery, and is in charge of visual arts educational programmes at the Onassis Cultural Centre. She also teaches aesthetic theory in various cultural centres and museums in Athens.

Η Έλλη Παξινού γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε Καλές Τέχνες στο University for the Creative Arts στο Kent της Αγγλίας (2003-2007) και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της πάνω στη Θεωρία Σύγχρονης Τέχνης στο Goldsmiths University of London (2009-2010). Έχει εργαστεί ως μέλος του εκπαιδευτικού προγράμματος και υπεύθυνη των ξεναγήσεων στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ (2007-2009), καθώς και βοηθός επιμελητή στην 2η Μπιενάλε της Αθήνας, «Heaven» (2009). Από το 2010 εργάζεται στη γκαλερί Qbox, ασχολείται με τα εκπαιδευτικά προγράμματα στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και παράλληλα διδάσκει Θεωρία της Αισθητικής σε πολιτιστικούς χώρους και Mουσεία της Αθήνας.

BARBARA POLLA

Barbara Polla est médecin, galeriste et écrivain. Elle est l’auteur de récits, de romans, d’essais et de livres sur l’art et l’architecture. On retiendra notamment Tout à fait femme (Odile Jacob, 2012), un essai sur la position de la femme dans le monde occidental aujourd’hui et un appel à la liberté, à l’autonomie, à l’auto-détermination des femmes. Elue politique pendant douze ans, dont quatre ans de députation nationale, Barbara Polla s’est constamment engagée pour les libertés individuelles et collectives, de la libre disposition de leur corps pour les femmes à la liberté de la recherche, de la liberté de l’art au refus de l’incarcération à perpétuité. Cet engagement humaniste pour la liberté se poursuit dans ses activités artistiques : l’exposition “L’Ennemi Public” et le livre éponyme, dédiés à l’art en prison – à l’art sur la prison – a eu autant d’écho que les engagements politiques de Barbara Polla. Universitaire, enseignante d’abord en médecine et en biologie, puis à l’heure actuelle en créativité, Barbara Polla a depuis toujours préféré des positions personnelles socialement dissonantes, notamment sur la question des genres. Initiatrice des expositions “Beautiful Penis”, puis The King, à Paris et Genève, expositions à la gloire de la beauté du corps et des organes masculins, elle termine actuellement un livre sur les hommes et leurs désirs pluriels (Odile Jacob, 2014).

Grande admiratrice de Dimitris Dimitriadis, elle a décidé, avec ses collègues, de lui dédier ce colloque sur la thématique de l’érection : l’érection comprise comme expression du désir, de la beauté, de la vitalité, de l’énergie, de la fertilité, de la joie et de la résistance aussi, y compris la résistance contre la mort.

Barbara Polla, MD, is also a gallerist and a writer. She has published novels, essays and books on art and architecture, including Tout à fait femme (Odile Jacob, 2012), an essay on the position of women in the West and a call for women’s freedom, autonomy, and self-determination. For twelve years, she was an elected politician and an MP for four years. During these years, she was constantly engaged in the fight for individual and collective freedom, whether in individual self-determination over the use of the body to freedom of research, from artistic freedom to the rejection of life-long imprisonment. Barbara Polla takes a similar humanistic position in her artistic activities: the exhibition entitled “The Public Enemy” and the eponymous book have had a similar impact to her political positions. As an academic teacher, initially in medicine and biology and now in creativity, Barbara Polla has always favoured socially dissonant personal positions, especially on gender issues. She organised the shows “Beautiful Penis” and “The King”, in Paris and Geneva, in praise of the beauty of male body and organs. In 2014 she will publish another book on men and their multiple desires, again with Odile Jacob.
As an unconditional admirer of Dimitris Dimitriadis, she decided, along with her colleagues, to honour the writer with this symposium on the theme of erection: erection as a symbol for desire, beauty, vitality, energy, fertility, joy and also of resistance, even to death.

Barbara Polla, πρώην βουλευτής, γκαλερίστρια και συγγραφέας. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα, δοκίμια και βιβλία για την τέχνη και την αρχιτεκτονική, μεταξύ των άλλων, Tout à fait femme (Odile Jacob, 2012), μια ανάλυση σχετικά με τη θέση των γυναικών στην Δύση και ένα κάλεσμα για την ελευθερία, την αυτονομία των γυναικών, και του αυτοπροσδιορισμού. Τα πρώτα δώδεκα χρόνια, ήταν μια εκλεγμένη πολιτικός και για τέσσερα χρόνια ήταν βουλευτής. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, ασχολήθηκε εκτενέστερα με την ατομική και τη συλλογική ελευθερία, την ελεύθερη αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, την ελευθερία της έρευνας, της τέχνης και την κατάργηση της ισόβιας φυλάκισης.
Η Barbara Polla επιδιώκει τώρα μια παρόμοια ανθρωπιστική θέση με τις καλλιτεχνικές δραστηριότητές της: Η έκθεση με τίτλο “The Public Enemy” και το επώνυμο βιβλίο είχαν παρόμοια απήχηση όσο και οι πολιτικές της θέσεις. Ως ακαδημαϊκός, αρχικά στην ιατρική και τη βιολογία και τώρα στη δημιουργία, η Barbara Polla ευνοούσε πάντα κοινωνικές και προσωπικές συγκρούσεις, ιδίως σε θέματα ισότητας των φύλων. Πρότεινε τις εκθέσεις “Beautiful Penis” και “The King”, στο Παρίσι και στη Γενεύη, όπου δοξάζανε την ομορφιά του αρσενικού σώματος και των γενετικών οργάνων. Θα δημοσιεύσει το 2014 ένα άλλο βιβλίο για τους άνδρες και τις πολλαπλές επιθυμίες τους, και πάλι με τις εκδόσεις Odile Jacob.
Ως άνευ όρων θαυμάστρια του Δημήτρη Δημητριάδη, αποφάσισε, μαζί με τους συναδέλφους της, να τιμήσει τον συγγραφέα με αυτό το συμπόσιο που αφορά τη διέγερση: η διέγερση ως σύμβολο για την επιθυμία, την ομορφιά, τη ζωτικότητα, την ενέργεια, τη γονιμότητα, τη χαρά, αλλά και για την αντίσταση συμπεριλαμβανομένου του θανάτου.

RODOLPHE IMHOOF

Rodolphe Imhoof, ancien Ambassadeur de Suisse auprès de l’UNESCO, est l’actuel président de la Fondation pour l’Histoire des Suisses à l’étranger, Château de Penthes. Docteur en droit (Université de Genève). Entré au service du Département fédéral des affaires étrangères (1973), il a occupé des postes à la Délégation Suisse près l’OCDE, l’Ambassade de Suisse à Pékin, la Direction du droit international public à Berne et, en tant que premier conseiller dans les ambassades suisses en Grèce et en Allemagne. Il a été nommé ambassadeur au Costa Rica (1996), au Nicaragua et au Panama (1996), et ambassadeur et chef de la Division politique pour l’Asie et l’Océanie à Berne (2002). Il était ambassadeur de Suisse en Thaïlande, au Cambodge, au Laos et au Myanmar (2006-2009). Rodolphe Imhoof est l’auteur de nombreuses publications scientifiques ainsi que des articles, des documents de conférence et des entretiens sur la politique étrangère et le régime constitutionnel de la Suisse.

Rodolphe Imhoof, former Swiss Ambassador to UNESCO, chairman of the Foundation for the History of the Swiss Abroad, Château de Penthes. He holds a doctorate in law (University of Geneva). He joined the Swiss Federal Department of Foreign Affairs in 1973 and has held positions with the Swiss Delegation to the OECD, the Swiss Embassy in Beijing, the International Public Law Division in Bern and, as First Counsellor in the Swiss embassies in Greece and Germany. He was nominated Ambassador to Costa Rica (1996), Nicaragua and Panama (1996), Ambassador and Chief of the Political Division for Asia and Oceania in Bern (2002). He was then Swiss Ambassador to Thailand, Cambodia, Laos and Myanmar (2006-2009). Rodolphe Imhoof is the author of numerous academic publications as well as articles, conference papers and interviews on the foreign policy and constitutional regime of Switzerland.

Rodolphe Imhoof, τέως Πρέσβης της Ελβετίας στην UNESCO, Πρόεδρος του Ιδρύματος για την Ιστορία της Ελβετίας στο εξωτερικό, Château de Penthes. Διδάκτωρ Νομικής (Πανεπιστήμιο της Γενεύης), εντάχθηκε στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εξωτερικών (1973), κατείχε θέσεις με την Ελβετική Αντιπροσωπεία στον ΟΟΣΑ, την Ελβετική Πρεσβεία στο Πεκίνο, στον Διεθνή Δημόσιο Τομέα Δικαίου στη Βέρνη και υπήρξε Πρώτος Σύμβουλος, στις Ελβετικές πρεσβείες στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Διορίστηκε Πρέσβης στην Κόστα Ρίκα (1996), στη Νικαράγουα και στον Παναμά (1996), διετέλεσε Πρέσβης και επικεφαλής της Διεύθυνσης Πολιτικών για την Ασία και την Ωκεανία στη Βέρνη (2002) και Πρέσβης της Ελβετίας στην Ταϊλάνδη, στην Καμπότζη, στο Λάος και στη Μιανμάρ (2006 -2009). Ο Rodolphe Imhoof είναι συγγραφέας πολλών επιστημονικών δημοσιεύσεων, καθώς και άρθρων σχετικά με την εξωτερική πολιτική του συνταγματικού καθεστώτος της Ελβετίας.

ELIZA NIKOLOPOULOU

Eliza Nicolopoulou is a clinical psychologist and scientific director for the AIDS helpline (KEELPNO) where she has worked since 1992. She graduated from the Law School of Athens University and studied at undergraduate and postgraduate levels (Maîtrise, DEA, DESS) Clinical Psychology and Psychopathology at the University of Paris V-Réné Descartes. She completed her education with the Greek Psychoanalytic Society. In the context of continuing education, she has specialized in psychological support for individuals and families that face life-threatening illness. She is one of the founders of the Society for Psychoanalytic Studies in Adolescence, ENIVOS. As a clinical psychologist she has worked in various ways in France and Greece and has directed or participated in research programs within and outside Greece. As an adult educator (EKEPIS) she teaches training programs for mental health.

Ελίζα Νικολοπούλου
Κλινική Ψυχολόγος, επιστημονική υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού και της Τηλεφωνικής Γραμμής για το AIDS (ΚΕΕΛΠΝΟ) όπου εργάζεται από το 1992.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ και σπούδασε σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο (Maîtrise, D.E.A., D.E.S.S.) Κλινική Ψυχολογία και Ψυχοπαθολογία στο Πανεπιστήμιο Paris V-Réné Descartes. Έχει ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της στην Ελληνική Ψυχαναλυτική Εταιρεία.
Στο πλαίσιο της συνεχούς εκπαίδευσης, έχει ειδικευτεί στην ψυχολογική στήριξη ατόμων και οικογενειών που αντιμετωπίζουν απειλητική για τη ζωή ασθένεια (Μέριμνα). Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ψυχαναλυτικών Μελετών για την Εφηβεία «Ο Ένηβος». Ως κλινική ψυχολόγος έχει εργαστεί σε διάφορες δομές στη Γαλλία και στην Ελλάδα και έχει διευθύνει ή συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα εντός και εκτός Ελλάδας. Ως εκπαιδεύτρια ενηλίκων (ΕΚΕΠΙΣ) διδάσκει σε προγράμματα κατάρτισης για την ψυχική υγεία.

DIMITRIS PALEOCRASSAS

Dimitris Paleocrassas est historien d’art et consultant. Il a été le conseiller artistique de nombreuses collections privées et d’institutions comme Pireos Private Bank, la fédération des industries Grecques et la collection de Societé d’embouteillage Hellenique/Coca-Cola. Il a été conseiller sur l’art grec au Fine Art Fund (UK), le “leader” du marché des fonds d’art au Royaume-Uni. De 1992 jusqu’en 1997, Dimitris Paliaocrassas a été le conseiller d’art pour la Middland Bank à Athènes (HSBC actuellement), De 19991jusqu’à 1992 il a collaboré avec les Salander-O’Reilly Galleries à New York et Berlin. Dernièrement il fut commissaire des expositions suivantes : “Martin Kippenberger (1953-1997): A Cry for Freedom” au Musee d’Art Cycladic (2013), “Echoes of Silence” (2013), en collaboration avec Douglas Fogle (Neon Foundation @ Remap 4), “Heart of Darkness” (2013), Kendell Geers et Maro Michalakakos (Neon Foundation @ Athens & Epidaurus Festival 2013).

Dimitris Paleocrassas is an art historian and art consultant. He has provided services to private collectors and institutional clients such as Pireos Private Bank, Federation of Greek Industries and Corporate Collection of Hellenic Bottling Company/Coca-Cola. He is advisor on Greek Art for the Fine Art Fund, the UK-based market leader in fine art funds. From 1992 until 1997 he was the art advisor of the Midland Bank (now HSBC) in Athens. From 1991 until 1992 he worked with the Salander-O’Reilly Galleries in New York and Berlin. Recently curated shows: “Martin Kippenberger (1953-1997): A Cry for Freedom” at the Museum of Cycladic Art (2013), “Echoes of Silence” (2013) co-curated with Douglas Fogle (Neon Foundation @ Remap 4), “Heart of Darkness” (2013), Kendell Geers and Maro Michalakakos (Neon Foundation @ Athens & Epidaurus Festival 2013).

Δημήτρης Παλαιοκρασσάς, ιστορικός τέχνης και καλλιτεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε καλλιτεχνικός σύμβουλος σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και στην Τράπεζα Πειραιώς, στον Σύνδεσμο Ελληνικών Βιομηχανιών και της Εταιρικής συλλογής της Ελληνικής Εταιρείας Εμφιαλώσεως / Coca-Cola. Σύμβουλος για την Ελληνική Τέχνη στον Όμιλο
του Fine Art Fund (Ηνωμένο Βασίλειο), ένας από κορυφαίους ομίλους στην παγκόσμια αγορά των επενδύσεων και παροχής συμβουλών στον τομέα της τέχνης.
Από το 1992 μέχρι το 1997 ήταν ο καλλιτεχνικός σύμβουλος της Midland Bank (νυν HSBC) στην Αθήνα. Από το 1991 μέχρι το 1992 εργάστηκε με τις Salander-O’Reilly Galleries στη Νέα Υόρκη και στο Βερολίνο .
Πρόσφατες επιμέλειες εκθέσεων: “Martin Kippenberger (1953-1997): A Cry for Freedom” στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (2013), “Echoes of Silence” (2013), συν-επιμέλεια με τον Douglas Fogle (Ίδρυμα Neon, Remap 4), “Heart of Darkness” (2013), Kendell Geers και Μάρω Μιχαλακάκου (Ίδρυμα Neon, Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2013).

DENYS ZACHAROPOULOS

Denys Zacharopoulos, historien d’art, commissaire d’expositions, écrivain et directeur artistique du Musée macédonien d’Art contemporain à Thessalonique (depuis 2006). Élève de Jean Cassou, Gaëtan Picon, Roland Barthes, Christian Metz et Louis Marin à l’École des Hautes Études en Sciences Sociales (Paris). Il a été le premier directeur du Domaine de Kerguéhennec (1992 – 1999), qu’il a fondé avec Françoise Chatel en 1986. Ancien Inspécteur Général de la Création à la DAP, Ministère de la Culture et de la Communication (Paris, 1999-2000), co-directeur de la Documenta IX (Kassel, 1992), commissaire du Pavillon Français (48e Biennale de Venise, 1999). il enseigne successivement (depuis les années 1980), en Suisse, en Autriche, en France, en Hollande, en Grèce . Il est l’auteur de nombreuses études sur l’art contemporain. Il a été Conseiller auprès de l’Afaa, du Ministère des Affaires Étrangères, du Fonds National d’art Contemporain, du Frac Nord/Pas de Calais et Champagne-Ardennes, de la Commission des Diplômes d’études artistiques du Ministère de l’Instruction Publique en Suisse, du Ministère de la Culture Espagnol, du PS1 à N.Y et du Ministère de la Culture, du Tourisme et des Sports en Grèce.

Denys Zacharopoulos, art historian, curator, writer and director of the Macedonian Museum of Contemporary Art in Thessaloniki (since 2006). Pupil of Jean Cassou, Gaëtan Picon, Roland Barthes, Christian Metz and Louis Marin at the École des Hautes Études en Sciences Sociales (Paris). He was the first director of Domaine de Kerguéhennec (1992-1999), which he founded in 1986 with Françoise Chatel. Former General Inspector of the Delegation to the Visual Arts of France, Ministry of Culture and Communication, Paris (1999-2000), co-director of Documenta IX, (Kassel, 1992), curator of the French Pavilion at the 48th Venice Biennale, 1999.
Since the 1980s he has taught in Switzerland, Austria, France, Holland and Greece. He is the author of numerous studies on contemporary art. He was the adviser of the AFAA, Ministry of Foreign Affairs, the Fonds National d’Art Contemporain, FRAC Nord/Pas de Calais and Champagne-Ardennes, adviser to the board of trustees for the artistic studies of the Ministry of Public Education in Switzerland, adviser to the Spanish Ministry of Culture, PS1 in New York and the Ministry of Culture, Tourism and Sports in Greece.

Ντένης Ζαχαρόπουλος, ιστορικός της τέχνης, επιμελητής εκθέσεων, καλλιτεχνικός διευθυντής του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (από το 2006). Ειδικεύτηκε δίπλα στον Jean Cassou, Gaëtan Picon, Roland Barthes, Christian Metz και Louis Marin, στο Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Παρίσι). Ήταν ο πρώτος διευθυντής του Domaine de Kerguéhennec (1992 – 1999), που ίδρυσε το 1986 με την Françoise Chatel. Διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής των Εικαστικών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνίας της Γαλλίας (1999-2000), συν-διευθυντής της Documenta IX, (Kassel,1992), επιμελητής του Γαλλικού περιπτέρου (48η Μπιενάλε της Βενετίας,1999).
Έχει διδάξει διαδοχικά (από το 1980), στην Ελβετία, στην Αυστρία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία, στην Ελλάδα. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη σύγχρονη τέχνη. Ήταν ο σύμβουλος του AFAA, του Υπουργείου Εξωτερικών, του Fonds National d’art Contemporain, Frac Nord/Pas de Calais και Champagne-Ardennes, σύβουλος στην επιτροπή για την παιδεία των καλλιτεχνικών σπουδών του Υπουργείου Δημόσιας Eκπαίδευσης στην Ελβετία, του Υπουργείου Πολιτισμού στην Ισπανία, του PS1 στη Νέα Υόρκη και του Υπουργείου Πολιτισμού, Τουρισμού και Αθλητισμού στην Ελλάδα.

VINCENT CESPEDES

Vincent Cespedes, philosophe et l’auteur de nombreux ouvrages, dont les très remarqués Mélangeons-nous. Enquête sur l’alchimie humaine (Maren Sell, 2006), Magique étude du Bonheur (Larousse, 2010) et L’Homme expliqué aux femmes. L’Avenir de la masculinité (J’ai Lu, 2012).

Après avoir enseigné la philosophie et avoir été l’éditeur de la collection “Philosopher” (Éd. Larousse, 20 titres), il se consacre à une œuvre conjuguant la politique, la sociologie et la psychologie. Son prochain essai, L’Ambition ou l’épopée de soi, paraît le 2 octobre 2013 aux Éditions Flammarion. Penseur engagé dans son époque, il intervient dans les mondes de la santé, de l’éducation et de l’entreprise, où ses conférences, ancrées dans les problèmes réels, détonnent par leur style passionné et leur modernité. Il poursuit également un cycle de 26 conférences: le “PhiloBarrio” un abécédaire philosophique au Barrio Latino, à Paris.

Vincent Cespedes, philosopher and author of numerous books, including the highly acclaimed: Mélangeons-nous. Enquête sur l’alchimie humaine (Maren Sell, 2006), Magique étude du Bonheur (Larousse, 2010) and L’Homme expliqué aux femmes. L’Avenir de la masculinité (J’ai Lu, 2012).
After teaching philosophy and serving as editor of Larousse’s “Philosopher” collection (20 titles), he devoted himself to work that combines politics, sociology and psychology. His next text, L’Ambition ou l’épopée de soi, was published in 2 October, 2013 (Flammarion). A thinker engaged in his time, he is involved in the worlds of health, education and business, where his lectures, rooted in real problems, are noted for their passionate style and modernity. He is also working on a cycle of 26 Lectures: “PhiloBarrio”, a philosophical primer at Barrio Latino in Paris.

Vincent Cespedes, φιλόσοφος και συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου: Mélangeons-nous. Enquête sur l’alchimie humaine (Maren Sell, 2006), Magique étude du Bonheur (Larousse, 2010) και L’Homme expliqué aux femmes. L’Avenir de la masculinité (J’ai Lu, 2012).
Μετά από καθηγητής φιλοσοφίας και εκδότης τη συλλογής “Philosopher” (Εκδ. Larousse, 20 τίτλοι βιβλίων), αφιερώθηκε σε ένα έργο που συνδυάζει την πολιτική, την κοινωνιολογία και την ψυχολογία. To επόμενο κείμενο του: L’Ambition ou l’épopée de soi, θα δημοσιευθεί στις 2 Οκτωβρίου 2013 (Εκδόσεις Flammarion). Είναι ένας σύγχρονος στοχαστής που ασχολείται με το χώρο της υγείας, της εκπαίδευσης και των επιχειρήσεων. Οι διαλέξεις του αναφέρονται σε πραγματικά προβλήματα και δημιουργούν αντίθεση με το μοντέρνο και γεμάτο πάθος στυλ του. Επίσης, εργάζεται για ένα κύκλο 26 διαλέξεων: “PhiloBarrio”, ένα “φιλοσοφικό αλφαβητάρι’ στο Barrio Latino στο Παρίσι.

PAUL ARDENNE

Universitaire (Faculté des Arts, Amiens), collaborateur, entre autres, des revues Art press et Archistorm, Paul Ardenne est l’auteur de plusieurs ouvrages ayant trait à l’esthétique actuelle: Art, l’âge contemporain (1997), L’Art dans son moment politique (2000), L’Image Corps (2001), Un Art contextuel (2002), Portraiturés (2003), outre diverses monographies d’architectes (Christian Hauvette, Rudy Ricciotti, Alain Sarfati, Manuelle Gautrand, Philippe Gazeau, 5+1AA, Agence TER, Fgp…) et un essai sur l’urbanité contemporaine, Terre habitée (2005, rééd augmentée 2010). Autres publications: Extrême – Esthétiques de la limite dépassée (2006), Images-Monde. De l’événement au documentaire (avec Régis Durand, 2007), Art, le présent. La création plastique au tournant du 21ème siècle (2009), Moto, notre amour (2010), Corpopoétiques 1 (2011), Cent artistes du Street Art (2011). Paul Ardenne est également romancier: La Halte, Nouvel Âge, Sans visage (2012

Faculty member at the University of Amiens, Department of Arts, contributor to Archistorm and Art Press, Paul Ardenne is the author of several books related to current aesthetics: Art, l’âge contemporain (1997), L’Art dans son moment politique (2000), L’Image Corps (2001), Un Art contextuel (2002), Portraiturés (2003), architectural monographs (Christian Hauvette, Rudy Ricciotti, Alain Sarfati, Manuelle Gautrand, Philippe Gazeau, 5+1AA, Agence TER, Fgp), and an essay on contemporary urban reality, Terre habitée (2005, expanded edition 2010). Other publications: Extrême – Esthétiques de la limite dépassée (2006), Images-Monde. De l’événement au documentaire (with Régis Durand, 2007), Art, le présent. La création plastique au tournant du 21ème siècle (2009), Moto, notre amour (2010), Corpopoétiques 1 (2011), Cent artistes du Street Art (2011). Paul Ardenne is also a novelist: La Halte, Nouvel Âge, Sans visage (2012).

Πανεπιστήμιο (Σχολή Καλών Τεχνών, Αμιένη), συνεργάτης του Archistorm Art Press, ο Paul Ardenne είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων που σχετίζονται με την τρέχουσα αισθητική: Art, l’âge contemporain (1997), L’Art dans son moment politique (2000), L’Image Corps (2001), Un Art contextuel (2002), Portraiturés (2003), μονογραφίες αρχιτεκτόνων (Christian Hauvette, Rudy Ricciotti, Alain Sarfati, Manuelle Gautrand, Philippe Gazeau, 5 +1 AA, Agence TER ΔΣΕ, FGP …) ένα δοκίμιο για τη σύγχρονη αστικότητα, Terre habitée (2005, μεγαλύτερη έκδοση 2010).
Άλλες δημοσιεύσεις: Extrême – Esthétiques de la limite dépassée (2006), Images-Monde. De l’événement au documentaire (με τον Régis Durand, 2007), Art, le présent. La création plastique au tournant du 21ème siècle (2009), Moto, notre amour (2010), Corpopoétiques 1 (2011), Cent artistes du Street Art (2011). O Paul Ardenne είναι επίσης μυθιστοριογράφος: La Halte, Nouvel Âge, Sans visage (2012).

ARISTIDE ANTONAS

Aristide Antonas, a Greek writer, holds a Ph.D in Philosophy from the University of Paris X. Based in Athens and Berlin, he is principal at the Antonas Office architectural studio, which was nominated for a Mies Van der Rohe award in 2009 and for the Iakov Chernikov Prize in 2011. As an architect he has exhibited his work at the Venice Biennale of Architecture, the Sao Paolo Biennale of Architecture, the Gyumri Art Biennial in Armenia, the Athens Biennial, and the Prague Tranzit Display. His theoretical texts appear on various sites on the Internet. Three of his theatre scripts have been performed in French and one in Greek. He is published by Agra publications (Athens), JRP Ringier (Zürich) and Crap Is Good (Berlin). His literary texts have been described as miniaturized philosophical novels, tales of terror, adventure stories, detective stories, family annals, minimalist recordings, impossible partings, occult metaphors, ethical parables, elliptical writings, post-modern works of the so called mathematical literature, and incarcerations in the space of Western thought.

Αριστείδης Αντονάς, έλληνας συγγραφέας, εκπόνησε διδακτορική διατριβή στην Φιλοσοφία, στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού (Paris X). Βασισμένος στην Αθήνα και στο Βερολίνο διευθύνει το αρχιτεκτονικό “Γραφείο Αντονά”, υποψήφιο για διάκριση βραβείου Mies Van der Rohe το 2009 και για το βραβείο Iakov Chernikov το 2011. Ως αρχιτέκτων εξέθεσε το έργο του στην Biennale της Βενετίας, στην Biennale του Σάο Πάουλο, στην Biennale του Gyumri στην Αρμενία, στην Biennale της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και στο Tranzit Display της Πράγας. Τα λογοτεχνικά βιβλία του εκδίδονται από τις εκδόσεις Άγρα ( Ο Φλογοκρύπτης, Ο χειριστής, οι Αριθμοί, Ἡ τραγουδίστρια και η πολυθρόνα, Τα Κτίσματα ) ενώ εξέδωσε επίσης στους οίκους jrp Ringier (Zürich) και Crap Is Good (Berlin). Η λογοτεχνική γραφή του χαρακτηρίζεται συχνά από την αρχιτεκτονική σχεδίαση των χώρων όπου εκτυλίσσονται οι πλοκές των έργων του. Τα λογοτεχνικά κείμενά του χαρακτηρίστηκαν εν σμικρύνσει φιλοσοφικά μυθιστορήματα, αφηγήματα τρόμου, περιπετειώδεις ιστορήσεις, αστυνομικά διηγήματα, οικογενειακά χρονικά, μινιμαλιστικές καταγραφές, αδύνατοι αποχωρισμοί, αποκρυφιστικές αλληγορίες, ηθικές παραβολές, ελλειπτικά κείμενα, μετανεωτερικά έργα της αποκαλούμενης μαθηματικής λογοτεχνίας, εγκλεισμοί στον χώρο της δυτικής σκέψης.

MARIE EFSTATHIADI

Maria Efstathiadi est écrivain (prose, théâtre) ainsi que traductrice. Études en sciences politiques à Athènes et à Paris. Elle a été responsable d’éditions chez l’éditeur Thémélio et a apporté sa collaboration au Festival d’ Athènes, au Festival de Patras, au Palais de Musique, au Théâtre National de la Grèce du Nord, à l’Orchestre des Couleurs, et la Maison Antoine Vitez. Elle est membre de la Société des Ecrivains Grecs et de l’Association des Auteurs Dramatiques Grecs. Elle a été membre des conseils d’administration du CNL grec, du Centre Européen de la Traduction et du Conseil du Centre Européen de Delphes. Elle vit actuellement entre Paris et Athènes. Ses écrits sont considerés comme appartenant au théâtre poétique, à la littérature fantastique ou onirique, au post nouveau roman et au post surréalisme. Son dernier roman est L’Hôtel rouge et sa dernière pièce Privatopia. Plusieurs de ses textes ont été traduits en langues étrangères. Le fil d’Ariane, réalisé par Marion Laine, production Arte, est une adaptation de son roman Presque un mélo. Sa pièce Désobéissance a été selectionnée par la Comédie Française, et sa pièce Démon a été presentée au Festival de la Mousson d’Eté 2010 et au Studio de la Comédie Française. Sa pièce Textilen a été mise en lecture au Théâtre de l’Atalante. Elle a traduit, en grec, Marivaux, Klossowski, Satie, Michaux, Sarraute, Claus, Rodrigez, Jauffret, Melquiot, Robbe-Grillet, Kwahulé, Genet, Mallarmé, Frechette, Cormann, Lescot et autres, ainsi que Les Remplaçantes de Dimitris Dimitriadis, en français.

Maria Efstathiadi is a writer (fiction, theatre) as well as a translator. She studied political science in Athens and Paris. She was for many years at the head of Thémélio publishers. She has collaborated with the Festival of Athens, Patras Festival, the Music Palace, the National Theatre of Northern Greece, the Orchestra of Colors, and the Maison Antoine Vitez. She is a member of the Greek Writers’ Society and the Association of Greek Playwrights. She was a member of the board of the Greek Book Centre, the European Translation Centre and the European Centre of Delphi. At present she shares her life between Paris and Athens. Her work is considered to be in the poetic modernist tradition, post nouveau roman and surrealism. Many of her writings have been translated into foreign languages. Her latest novel is The Red Hotel and her latest play is Privatopia. Le fil d’Ariane, directed by the filmmaker Marion Laine (production: Arte), is an adaptation of Almost…a melodrama. Her play Désobédience was chosen by the Comédie Française, Demon was presented at the Festival de la Mousson d’Eté and the Studio de la Comédie Française and Textilen at the Théâtre de l’Atalante. She has translated into Greek Marivaux, Klossowski, Satie, Michaux, Sarraute, Claus, Rodrigez, Jauffret, Melquiot, Robbe-Grillet, Kwahulé, Genet, Mallarmé, Frechette, Cormann, and Lescot, and into French Dimitris Dimitriadis The Arch of life.

H Μαρία Ευσταθιάδη είναι συγγραφέας (πρόζα, θέατρο) και μεταφράστρια. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και το Παρίσι. Ήταν για χρόνια υπεύθυνη εκδόσεων στις εκδόσεις “Θεμέλιο”. Συνεργάστηκε μετάξύ άλλων με το Φεστιβάλ Αθηνών, το Φεστιβάλ Πάτρας, το Μέγαρο Μουσικής, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Ορχήστρα των Χρωμάτων, και τη Maison Antoine Vitez. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΕΚΕΒΙ, του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μετάφρασης και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών. Τα τελευταία χρόνια ζει ανάμεσα στο Παρίσι και την Αθήνα. Τα γραπτά της ανήκουν στη νεωτερική λογοτεχνία και το ποιητικό θέατρο. Τελευταίο της μυθιστόρημα είναι Το κόκκινο ξενοδοχείο και τελευταίο θεατρικό της έργο το Privatopia. Πολλά από τα κείμενά της έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Le fil d’Ariane, σε σκηνοθεσία της Marion Laine, παραγωγή Arte, είναι μια προσαρμογή του Σχεδόν… Μελό. Το θεατρικό έργο Ανυπακοή επιλέχθηκε από τη Comédie Française, το Δαίμονας παρουσιάστηκε στο Festival de la Mousson d’Eté και το Studio de la Comédie Française και το Textilen στο Théâtre de l’Atalante. Έχει μεταφράσει Marivaux, Klossowski, Satie, Michaux, Sarraute, Claus, Rodrigez, Jauffret, Melquiot, Robbe-Grillet, Kwahulé, Genet, Mallarmé, Frechette, Cormann, Lescot κ.ά., καθώς και την Αρχή της ζωής (Les Remplaçantes) του Δημήτρη Δημητριάδη προς τα γαλλικά.

DIMITRIS DIMITRIADIS

Né à Salonique, Dimitris Dimitriadis a étudié le théâtre et le cinéma à Bruxelles de 1963 à 1968. Sa première pièce Le Prix de la révolte au marché noir, écrite en 1966, est montée par Patrice Chéreau au Théâtre d’Aubervilliers, en 1968. Onze ans plus tard, paraît en Grèce Je Meurs comme un pays, son premier récit, qui a été, plusieurs fois, porté au théâtre professionnel et amateur. Depuis 1980, où débute la parution de ses Catalogues – unité poétique toujours ouverte – jusqu’à nos jours, il a publié : La Nouvelle église de sang, théâtre (Agra, 1983), La Commande. Prélude à un millénaire, récit, Catalogues 5-8 (Agra, 1986), la Colline, théâtre (Agra, 1990), L’Harmonie inconnue de l’autre siècle, théâtre (Agra, 1992), Catalogues 9. Les définitions (Agra, 1994), L’Origine de la vie, théâtre (Agra, 1995), Le Vertige des animaux avant l’abattage, théâtre (Théâtre Amore, 2000), Léthéet encore quatre monologues, récit (Agra, 2000), Catalogues 10-12 (Agra, 2002), Un millénaire incomplet, Vol. I et VII, roman (Kastaniotis, 2002), Procédures de règlements des différends, théâtre (Anatolikos, 2003), Homériade triptyque (Ulysse, Ithaque, Homère),Insenso (Indiktos, 2007), La métaphore, récit (Agra, 2007), Chrisippe, théâtre (Indiktos, 2008), Le toucher des bas-fonds, théâtre (Indiktos, 2008), Ce que tu désires le plus, théâtre (Diapyron, 2011), L’évangélisme de Cassandre, théâtre (Sekspirikon, 2012) Ses œuvres dramatiques comme ses œuvres en prose ont suscité l’intérêt des metteurs en scène grecs les plus en vue : Michail Marmarinos (Je Meurs comme un pays 1989, 1994, 1996, 2007), Stéphanos Lazaridis (L’Origine de la vie, Amore, 1995), Yannis Chouvardas (Le Vertige des animaux avant l’abattage, Amore, 2000), Théodoros Terzopoulos (Léthé, 2002), Lefteris Voyatzis (Taux, Festival d’Athènes, 2010), Dimitris Tarlow (Léthé, Teatro Poreia, 2011), Yorgos Lanthimos (Procédures de règlement de différends, Amore, 2003), Nikos Sakalidis (Procédures de règlement de différends, Aktis aeliou [Thessalonique], 2004), Stelios Krassanakis, Stathis Livathinos Thod Espiritou, ,)… A ses traductions françaises de Je Meurs comme un pays (trad. M. Volkovitch, Hatier, « Confluences » Athènes, 1997, Les Solitaires Intempestifs, 2005), Vertige des animaux avant l’abattage (trad. Armando Llamas et Olivier Gœtz, les Solitaires Intempestifs, « la Mousson d’été », 2001), Léthé (Dominique Grandmont, La Lettre volée, Bruxelles, 2002) et Homériade (Atelier européen de la traduction, 2006), publiées avant 2007, ont été ajouté les traductions des pièces Phaéton, Chrisippe (Michel Volkovitch), La ronde du carré (Claudine Galéa et Dimitra Kondylaki, Les Solitaires Intempestifs, 2009) Les Remplaçantes (Maria Efstathiadi et Eric da Silva)Stroheim (Christophe Pellet et Dimitra Kondylaki) et Insenso (Constantin Bobas avec Robert Davreux, Espaces 34, 2009), toutes réalisés à l’occasion de l’hommage à Dimitris Dimitriadis ayant eu lieu à l’Odéon – Théâtre de l’Europe (Paris) avec le soutien de l’Atelier européen de la traduction et la Maison Antoine Vitez. Dernières mises en scène en France : Le Vertige des animaux avant l’abattage, par Caterina Gozzi et La ronde du carré, par Giorgio Barberio Corsetti, à l’Odéon – Théâtre de l’Europe (mai 2010). Dernière mise en scène en Grèce : La Ronde du carré par Dimitris Karantzas (Fondation Onassis, 2013). Plusieures de ses oeuvres ont été aussi traduites en espagnol, portuguais, italien, allemand et roumain.

Parallèlement à l’écriture, Dimitris Dimitriadis se consacre à traduction littéraire et théâtrale. Il a traduit en grec Bataille, Blanchot, Koltès Gombrovitz, Duras, Genet (théâtre et prose), ainsi que des pièces d’Euripide, Molière, Shakespeare, Courteline ou Tennessee Williams. Un grand nombre de Ses traductions ont paru aux Editions Agra.

Dimitris Dimitriadis, was born in Thessaloniki. He studied theatre and film at the Institut National Supérieur des Arts du Spectacle in Brussels. There in 1966 he wrote his first theatrical work: The Price of the Resistance in the Black Market (Akmon 1981, Nepheli 2005), which was directed by Patrice Chéreau in 1968 at the Théâtre d’Aubervilliers in Paris. In 1978 he published his first prose, I’m Dying Like a Country, in the magazine Ausblicke (Leschi, 1979, Agra 1980). This was directed by Yiannis Kokkos at the Théâtre du Rond-Point in 2003, by Anne Dimitriadis at MC93 Bobigny in 2009 and by Michail Marmarinos at the Ateliers Berthier in Paris (co-produced by the Festival d΄Αutomne, first presentation at the Athens Festival 2007).
His poetry series of Catalogues 1-4 (1980) is published by Agra editions,. Other publications and works: the play La Nouvelle église du sang (1983), the prose collection Anthropody. The Assignment. Forward to a Millennium (1986), the poetry series Catalogue 5-8 (1986), the play L’Elévation (1990) and L’Harmonie inconnue de l’autre siècle (1992), the poetry series Catalogues 9 – The Terms (1994), the play The Beginning of Life (1995), directed by Stefanos Lazaridis the same year at Notos Theatre, the prose Lethe and four other monologues (2000), directed by J.C Bailly at the Petit-Odéon Paris (1998) and Anne Dimitriadis at the MC93 Bobigny (2001) in a French translation (published by Les solitaires Intempestifs). His play The Distraction of Animals 
Before the Slaughter (2000) was directed by Yiannis Chouvardas at the Notos theatre (reprinted by Indiktos in 2008 and also released in a French translation). The poetry series Catalogues 12-10 (2002), the prose text Η ΑνΘρωπωδία-Μία ατελής χιλιετία, Volumes I and VII (Kastaniotis 2002) which was awarded the national fiction prize, the play Διαδικασίες διακανονισμού διαφόρων (2003 and Indiktos 2008), directed by G. Lanthimos at the Notos Theatre and by Aktis Aeliou at a theatre in Thessaloniki in 2004, the play Ulysses (University Studio Press 2004) which was presented in the Dream Odyssey show directed by Chryssa Kapsouli in 2004 (co-production with NTNG ), a conversation with G. Kalientzidis Το πέρασμα στην άλλη όχθη (Agra 2005), accompanied by The Greeks and Us, the play Ithaca (University Studio Press 2006), staged at the Theseion arts theatre, directed by Sophia Karakantza, a volume of texts titled Η εμπράγματη φαντασία (Indian, 2007), the prose Η μεταφορά (Agra 2007), the play Το άγγιγμα του βυθού (Indiktos 2008), the theatrical triptych Homeriad (Indiktos 2008), presented at the Naxos Festival in July 2007, the play Insenso (Indiktos 2008), a stage reading and performance at the Naxos Festival in August 2008, the play Chrysippus (Indian 2008), a poetic work E K P N O H (Shakespearian editions, 2008), which was staged by the Laboratory Research Performing Arts AlmaKalma in Patras, Thessaloniki and Athens during the 2008-09 theatrical season, the poetry series Catalogues 13-14 – Mournings (Indian, 2008 ) and a theoretical text on the dramatic script written in French entitled Le Théâtre en écrit (Les Solitaires Intempestifs in collaboration with the Odéon – Théâtre de l’Europe, 2009). His many unpublished works include Τα Δώρα της Νύχτας, O Αιώνιος Στρατός, Ο Γύρος του Κόμπου, Η Εκκένωση, Ο Πολιτισμός, Φαέθων, Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου, Stroheim, Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας which was presented at the XIV International Festival of Ancient Drama at Delphi in July 2009 and in October at the 44th Demetria at the “Aneton” theatre in Thessaloniki, directed and performed by Chrysa Kapsouli. He has also translated Aeschylus, Euripides, Axelos, Molière, Genet, Bataille, Gombrowicz, Blanchot, Malraux, Sartre, G. de Nerval, Balzac, Duras, Koltès, Courteline, Williams, Shakespeare, Beckett, Maeterlinck.

Ο Δημήτρης Δημητριάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε θέτρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες (1963-1968). Το πρώτο του θεατρικό έργο, Η τιμή της ανταρσίας στη μαύρη αγορά (1966) ανέβηκε το 1968, στο θέατρο του Aubervilliers, σε σκηνοθεσία Πατρίς Σερώ. Έντεκα χρόνια αργότερα, κυκλοφορεί στην Ελλάδα το πεζογράφημά του Πεθαίνω σα χώρα που μεταφέρθηκε επανειλλημένα στο επαγγελματικό και το ερασιτεχνικό θέατρο. Από το 1980, οπότε και ξεκινά η ποιητική ενότητα των Καταλόγων, μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί τα εξής : Η Νέα Εκκλησία τού Αίματος (Άγρα,1983), Η ανθρωπωδία. Η ανάθεση. Προοίμιο σε μια χιλιετία, πεζογράφημα, Κατάλογοι 5-8 (Άγρα,1986), Το ύψωμα, θέατρο (Άγρα, 1990), Η άγνωστη αρμονία του άλλου αιώνα, θέατρο (Άγρα,1992), Κατάλογοι 9-Οι ορισμοί (‘Αγρα,1994), Η αρχή της ζωής, θέατρο (Άγρα,1995), Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή (Θέατρο Αμόρε,2000), Λήθη και άλλοι τέσσερις μονόλογοι” (Άγρα, 2000), Κατάλογοι 10-12 (Άγρα, 2002), Ανθρωπωδία 1 και Ανθρωπωδία 7 (Καστανιώτης, 2002 -Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2003), Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών, θέατρο (Ανατολικός, 2003), Ομηριάδα, τρίπτυχο –Οδυσσέας, Ιθάκη, Όμηρος, Insenso (Ίνδικτος, 2007), Η μεταφορά (Άγρα, 2007), Χρύσιππος, Το άγγιγμα του βυθού, θέατρο (Ίνδικτος, 2008), Ό,τι πιο πολύ ποθείς, θέατρο (Διάπυρον, 2011), Ο ευαγγελισμός της Κασσάνδρας, θέατρο(Σαιξπηρικόν, 2012), Ο κυκλισμός του τετραγώνου, θέατρο (Νεφέλη,2013). Τα θεατρικά του έργα προκάλεσαν το ενδιαφέρον πολλών σημαντικών ελλήνων σκηνοθετών : των Μιχαήλ Μαρμαρινού (Πεθαίνω σα χώρα 1989, 1994, 1996, 2007 και Insenso, 2012), Στέφανου Λαζαρίδη (Η αρχή της ζωής, Αμόρε,1995), Γιάννη Χουβαρδά (Η ζάλη των ζώων πριν από τη σφαγή, Αμόρε, 2000), Θεόδωρου Τερζόπουλου (Λήθη, Άττις, 2002), Λευτέρη Βογιατζή (Ο τόκος, Φεστιβάλ Αθηνών, 2010), Δημήτρη Τάρλοου, Πορεία, 2011), Γιώργου Λάνθιμου (Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών, Αμόρε, 2003), Νίκου Σακαλίδη (Διαδικασίες διακανονισμού διαφορών, Ακτίς Αελίου, 2004), Στέλιου Κρασσανάκη, Στάθη Λιβαθινού, Θωδ Εσπίριτου κ.α. Στις γαλλικές μεταφράσεις των Je Meurs comme un pays (μετ. M. Volkovitch, Hatier, « Confluences » Αθήνα, 1997, Les Solitaires Intempestifs, 2005), Vertige des animaux avant l’abattage (μετ. Armando Llamas και Olivier Gœtz, les Solitaires Intempestifs, « la Mousson d’été », 2001), Léthé (μετ. Dominique Grandmont, La Lettre volée, Bruxelles, 2002) και Homériade (Atelier européen de la traduction, 2006) που δημοσιεύτηκαν πριν από το 2007, προστέθηκαν οι μεταφράσεις των έργων Phaéton, Chrisippe (Michel Volkovitch), La ronde du carré (Claudine Galéa et Dimitra Kondylaki, Les Solitaires Intempestifs, 2009) Les Remplaçantes (Maria Efstathiadi et Eric da Silva), Stroheim (Christophe Pellet et Dimitra Kondylaki) et Insenso (Constantin Bobas avec Robert Davreux, Espaces 34, 2009), με την ευκαιρία του αφιερώματος στον Δημήτρη Δημητριάδη στο Odéon – Théâtre de l’Europe και με τη συνδρομή του Atelier européen de la traduction και του Maison Antoine Vitez. Τελευταίες σκηνοθεσίες στη Γαλλία : Vertige des animaux avant l’abattage, από την Caterina Gozzi και La ronde du carré, από τον Giorgio Barberio Corsetti, στο Odéon – Théâtre de l’Europe (2010). Τελευταία σκηνοθεσία στην Ελλάδα : Ο κυκλισμός του τετραγώνου, από τον Δημήτρη Καραντζά (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 2013). Πολλά έργα του Δ.Δημητριάδη έχουν μεταφραστεί επίσης στα ισπανικά, πορτογαλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρουμανικά.
Ο Δημήτρης Δημητριάδης, πέρα από αρχαίους τραγικούς, έχει μεταφράσει πληθώρα ξένων συγγραφέων μεταξύ των οποίων Bataille, Blanchot, Koltès Gombrovitz, Duras, Genet, Molière, Shakespeare, Courteline, Butor, Duras,Tennessee Williams κ.ά.

YANNIS HOUVARDAS

Yannis Houvardas est un homme de théâtre. Il a obtenu un diplôme de la Royal Academy of Dramatic Art à Londres en 1975. Il a travaille comme acteur jusqu’en1979, fait sa première mise en scène en 1980. Il a été le fondateur de plusieurs compagnies, la plus importante étant le Théâtre Notos, une pépinière de jeunes acteurs et des courants artistiques qui ont joué un rôle important en Grèce, et qui fut accueilli par le Théâtre Amore d’Athènes pendant dix-sept ans. Yannis Houvardas a présenté pour la première fois en Grèce un nombre important d’écrivains grecs et étrangers mais aussi des pièces classiques dans des mises en scène novatrices. Il a proposé plus de 100 pièces théâtrales, en Grèce et à l’étranger : des opéras, d’Euripide à Wagner, et bien sûr Dimitris Dimitriadis. Il fut Directeur Artistique du Théâtre National de Grèce de 2007 a 2013. Son concept, pendant ces six ans de direction, était le pluralisme des points de vues en relation avec les exigences des temps. Pendant ces six ans Le Théâtre National de Grèce s’est ouvert à d’autres formes d’expressions artistiques, a élargi sa présence internationale et a approfondi ses rapports avec des théâtres et artistes internationaux.

Yannis Houvardas graduated from the Royal Academy of Dramatic Art in London in 1975. He worked as an actor until 1979 and began directing in 1980. In 1991 he founded the Notos Theatre Company, which was housed at Amore Theatre in Athens for 17 years. Notos Theatre Company has been essential for a number of new artistic forces that later became very visible on the Greek scene. Notos Theatre Company was the first Greek company to produce many Greek and foreign playwrights and promoted an innovative approach to classical plays. As a freelance director Yannis Houvardas has directed more than 100 plays and operas in Greece and abroad, from Euripides and Wagner to Dimitris Dimitriadis. He was the Artistic Director of the National Theatre from 2007 to 2013, working to explore as wide a plurality of views as possible, but always based on a concrete general theme, which was renewed every year according to the spirit of the times. During these six years the National Theatre was also open to other artistic fields besides theatre, while it expanded its international presence and deepened exchanges with other theatres and artists abroad.

O Γιάννης Χουβαρδάς αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου το 1975. Εργάστηκε ως ηθοποιός μέχρι το 1979 και ξεκίνησε να σκηνοθετεί το 1980. Έχει υπάρξει ιδρυτής θεατρικών οργανισμών, κυριότερος των οποίων το Θέατρο του Νότου, που στεγάστηκε στο Θέατρο Αμόρε στην Αθήνα για 17 χρόνια. Το Θέατρο του Νότου αποτέλεσε φυτώριο πολλών νέων καλλιτεχνικών δυνάμεων που αργότερα καθιερώθηκαν στον ελληνικό χώρο, παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σημαντικούς Έλληνες και ξένους συγγραφείς και προώθησε την ανανεωτική ματιά στις σκηνοθεσίες κλασικών έργων. Ως ελεύθερος σκηνοθέτης έχει σκηνοθετήσει περισσότερα από 100 θεατρικά έργα και όπερες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από τον Ευριπίδη και τον Βάγκνερ μέχρι τον Δημήτρη Δημητριάδη. Διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου από το 2007 μέχρι το 2013. Βασική φιλοσοφία της θητείας του ήταν ο πλουραλισμός των απόψεων πάνω σε μια στέρεη, ενιαία θεματολογία που ανανεωνόταν κάθε χρόνο ανάλογα με τις επιταγές των καιρών. Στην εξαετία αυτή το Εθνικό Θέατρο ανοίχτηκε και σε άλλες τέχνες εκτός του θεάτρου, διεύρυνε τη διεθνή παρουσία του και βάθυνε τις αμοιβαίες ανταλλαγές με θέατρα και καλλιτέχνες του εξωτερικού.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s